Η ζωή με αυτοκινούμενο τροχόσπιτο (τα υπέρ και τα κατά).
19/05/2009 at 12:30 | In ΔΙΑΦΟΡΑ | Leave a CommentΚαθώς έχουν περάσει περισσότερα από τρία χρόνια από τότε που πρωτομπήκαμε σε αυτοκινούμενο τροχόσπιτο και έχοντας κάνει πάνω από 30.000 χιλιόμετρα, με τουλάχιστον 100 διαφορετικούς προορισμούς, για ένα πράγμα είμαι σίγουρος, η ζωή στο αυτοκινούμενο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα .-
Τα πράγματα μάλιστα έγιναν ακόμα καλύτερα όταν αποκτήσαμε το δικό μας.
Ο τουρισμός με αυτοκινούμενο έχει ελάχιστη σχέση με το αντίσκηνο αλλά μπορεί να συγκριθεί σε ορισμένα σημεία με το τροχόσπιτο.
Περιορισμένοι χώροι, ενέργεια, υλικά, δραστηριότητες (εντός).
Αν το δει κανείς από την σκοπιά των περιορισμών μπορεί και να πάθει κατάθλιψη.
Ας δούμε ένα τέτοιο σενάριο.
Ξεκινάτε με την καλή σας για τριήμερο στον Βοϊδομάτη (βόλτες στη φύση, πικ-νικ στο ποτάμι και τέτοια). Είναι άνοιξη και έχετε τέλεια διάθεση. Με το που φτάνετε και βρίσκετε το σούπερ μέρος για να αράξετε, αρχίζει ο ουρανός να κλείνει. Εσείς όμως έχετε φόρα και αρχίζετε να στήνετε έξω. Πριν τελειώσετε, πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες και πριν αποφασίσετε ότι πρέπει να μαζέψετε αρχίζει να βρέχει. Βρέχει ασταμάτητα. Εσείς έχετε προλάβει να μπείτε μέσα αλλά όλα τα άλλα είναι έξω. Η καλή σας προσπαθεί να σας παρηγορήσει και προτείνει χαρτιά για να ξεχαστείτε και να περάσει η ώρα. Παίζετε μια φορά χαρτιά, παίζετε δεύτερη, πιάνετε το scramble και το αφήνετε μετά από δύο ώρες αφού έχετε ηττηθεί απανωτά , μαγειρεύετε, τρώτε και λέτε να πάρετε κανένα υπνάκο μπας και κόψει και η βροχή. Όμως η βροχή κάνει πολύ θόρυβο. Πιάνετε την κουβέντα με την καλή σας αλλά επειδή το σχέδιο για εντυπωσιακό τριήμερο δεν ξεκίνησε καλά, η κουβέντα πάει αλλού και τα τσουγκρίζετε.
Κρυώνετε λιγάκι και ανάβετε την θέρμανση. Σε πέντε λεπτά έχει γίνει φούρνος αλλά η ατμόσφαιρα είναι τόσο ξερή που ανοίγετε παράθυρο να μπαίνει φρέσκος αέρας. Η καλή σας όμως κρυώνει και κλείνετε. Μετά ξαναανοίγετε… και ξανακλείνετε.
Είναι αργά το απόγευμα. Είσαστε κουρασμένοι από την παραμονή στον κλειστό χώρο και την απραξία και αποφασίζετε να κοιμηθείτε παρόλο ότι θα είναι η πρώτη φορά της ζωή σας τόσο νωρίς. Όμως ακόμα βρέχει, πολύ. Τα παίρνετε στο κρανίο και με την καλή σας που κάνει ύπνους τρικούβερτους ενώ εσείς έχετε κατεβάσει τρία λίτρα νερό από την ξεραΐλα και παίρνετε να διαβάσετε για δέκατη φορά το βιβλιαράκι σας.
Θρίλερ;
Η ζωή στο αυτοκινούμενο μπορεί να είναι έτσι, αλλά και αλλιώς.
Πάτε για τριήμερο στον Βοϊδομάτη και βρέχει. Ετοιμάζετε μια σπέσιαλ μακαρονάδα με άσπρη πιπεράτη σάλτσα μανιτάρια και ανοίγετε ένα καλό κρασί. Πιάνετε το χαρτί και παίζετε στριπτ πόκερ οπότε τα πράγματα οδηγούν στον γνωστό δρόμο. Όταν έρθει η νύχτα είσαστε κουρασμένοι αλλά ευχαριστημένοι και δεν σας ενοχλεί τίποτα. Η βροχή απλώς σας νανουρίζει.
Μαγική συνταγή για να περνάμε καλά δεν υπάρχει. Κάθε φορά αυτοσχεδιάζουμε.
Σε αυτόν λοιπόν τον μικρό χώρο που καλούμαστε να ζήσουμε τις ημέρες και νύχτες των διακοπών μας πρέπει να λειτουργούμε με ¨τρόπο¨.
Είναι αλήθεια ότι έχουμε λίγο απ΄όλα. Αν κολλήσουμε στο –λίγο- η υπόθεση αυτοκινούμενο είναι τελειωμένη. Αν μείνουμε στο -απ΄ όλα- τότε ο δρόμος είναι ανοιχτός μπροστά μας.
Τα υπέρ και κατά του αυτοκινούμενου τροχόσπιτου
Παρακάτω θα προσπαθήσω να παρουσιάσω συνοπτικά τα υπέρ και κατά του αυτοκινούμενου τροχόσπιτου έτσι όπως εμείς τα έχουμε βιώσει.
Έχω χρησιμοποιήσει μια μορφή που παραπέμπει στο ¨ναι μεν … αλλά¨ και έχει πλάκα. Δηλαδή, έχω βάλει αριστερά τα υπέρ (που θα μπορούσε να σου πει κάποιος που περνάει καλά με αυτοκινούμενο) και δίπλα τα κατά της αντίστοιχης περίπτωσης (που θα έλεγε κάποιος ενημερωμένος συνήγορος του διαβόλου).
Η λίστα δεν έχει δημιουργηθεί με σειρά σπουδαιότητας των ζητημάτων αλλά όπως μου ερχόντουσαν.
| Υπέρ: | Κατά: |
| Ελευθερία επιλογών σε σχέση με τους προορισμούς, την ημερομηνία αναχώρησης αλλά και επιστροφής. | Αλλάζεις τόπο ή χρόνο, κλπ, χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος ή αιτία. |
| Ευελιξία στις αποφάσεις (αν δεν σου αρέσει το μέρος φεύγεις). | Ακόμη και να σου αρέσει πολύ το μέρος, ο περιορισμένος χώρος στις δεξαμενές καθαρών – γκρίζων και μαύρων σε μετακινεί αναγκαστικά. |
| Αυτονομία στην παραμονή (έχεις όλα όσα χρειάζεσαι μαζί σου). | Καταλήγεις να έχεις περισσότερα από αυτά που χρειάζεσαι. |
| Ελάχιστο χρόνο συντήρησης οικίας (το τακτοποιείς – καθαρίζεις αμέσως). | Θα πρέπει να τηρούνται κάποιοι κανόνες από τα μέλη, όπως το να βγάζουν τα παπούτσια τους μέσα και ότι βγαίνει από τη θέση του να ξαναμπαίνει αμέσως. |
| Οικονομία στα χρήματα σε σχέση με το τι θα χρειαζόταν να πληρώσεις αν νοίκιαζες δωμάτιο στον ¨παράδεισο¨ που βρίσκεσαι. | Πολύ υψηλό κόστος αγοράς και συντήρησης (με οικονομικά κριτήρια φαίνεται να μην συμφέρει η κατοχή αν κάνεις διακοπές λιγότερες από 50 ημέρες/έτος). Τα κακής ποιότητας πετρέλαια και υγραέρια επιδεινώνουν τα πράγματα. Τα μέτριας ή κακής ποιότητας εξαρτήματα προσθέτουν σημαντικά κόστη αλλά και ¨εκτός δρόμου¨ περιόδους. |
| Υψηλή ποιότητα διατροφής | Πρέπει να αναζητάς τις πρώτες ύλες και να μαγειρεύεις στο όχημα. |
| Άμεση αναχώρηση για την εκδρομή | Πρέπει να είναι σταθμευμένο κοντά στο σπίτι και το όχημα να είναι έτοιμο. Γενικά το πρόβλημα του parking είναι από τα σημαντικότερα. |
| Η επαφή με τους συνοδοιπόρους (αν πρόκειται για οικογένεια η σχέση που αναπτύσσεται με τα μέλη της είναι σημαντική αφού είναι μαζί συνέχεια). | Δεν υπάρχει privacy και πρέπει να υπάρχει υψηλής ποιότητας επικοινωνία ανάμεσα στα μέλη. Οι ρήξεις επηρεάζουν και τους υπόλοιπους άμεσα. |
| Περιορισμένη ή και ελάχιστη δυνατότητα μετακινήσεων χωρίς το αυτοκινούμενο (αν πρόκειται για οικογένεια και κουβαλάς ποδήλατα υπάρχει δυνατότητα για μικρές μετακινήσεις με την προϋπόθεση ότι τα παιδιά δεν χρησιμοποιούν βοηθητικές. Αν υπάρχει μηχανή, το πολύ να μετακινηθούν οι γονείς και ένα μικρό παιδί). Σε περιπτώσεις που βρίσκεσαι κοντά σε πόλη μπορείς να χρησιμοποιήσεις μέσα μαζικής μεταφοράς ή ταξί. | |
| Χαμηλό κόστος μετακίνησης | Επειδή δεν το υπολογίζεις κάνεις περισσότερα χιλιόμετρα απ΄ ότι θα έπρεπε. |
| Ιδανικός χώρος για παιδιά (τα παιδιά θεωρούν τις κουκέτες ¨δωματιάκια τους¨ και το απολαμβάνουν ιδιαίτερα. | Περιορισμένοι χώροι (αν κάποιο μέλος είναι 1,90 +, ή 100κιλά +, έχει πρόβλημα. Τόσο τα κρεβάτια, ειδικά η σοφίτα, όσο η τουαλέτα και το μπάνιο θα κάνουν την διαμονή προβληματική τόσο για τους ίδιους όσο και για τους άλλους. Οι χώροι είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε ακόμα και η διέλευση ανάμεσα σε καθίσματα, κλπ, να προορίζονται για άτομα 170cm – 70κιλά, μέσο όρο. |
| Περιορισμένη αντοχή στα εξαρτήματα και τα συστήματα γενικότερα (αν υπάρχουν παιδιά χρειάζεται να κατανοήσουν από την πρώτη στιγμή την ευαισθησία και τον χειρισμό συσκευών). Άτομα με αυξημένο βάρος μπορεί να προκαλέσουν ζημιές όπως στη τουαλέτα και τις σκάλες των κρεβατιών. | |
| Περιορισμένη ηχομόνωση (αν κάποιο μέλος είναι ευαίσθητο στον ύπνο υπάρχει πρόβλημα. Η λύση είναι να βρίσκετε ήσυχα location και οι φασαριατζήδες να είναι έξω). Σε περίπτωση βροχής δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. | |
| Ειδική οδηγική συμπεριφορά (πάντα δεξιά, χαλαρά και προσοχή στον όγκο). Ταρζανιές με 3,5 τόνους ξέχνατες. | |
| Αίσθηση κινδύνου (ανασφάλεια). Αν οι προορισμοί είναι μακριά από κατοικημένες περιοχές και είστε μόνοι, είναι πιθανό να αναπτυχθεί ένας φόβος για κλοπή – ληστεία, κλπ, ιδιαίτερα αν έχετε μικρά παιδιά. | |
| Μέγιστη κινητικότητα σε τουλάχιστον ένα μέλος πάντα. Κάποιες από τις εργασίες που πρέπει να γίνονται κατά την αναχώρηση – παραμονή – επιστροφή, απαιτούν καλή φυσική κατάσταση (μεταφορά και άδειασμα γεμάτης χημικής, αντικατάσταση φιάλης υγραερίου, κλπ). |
Γιατί να σώσουμε τις αφερέγγυες τράπεζες;
08/05/2009 at 11:30 | In ΔΙΑΦΟΡΑ | Leave a CommentΣτο δημοτικό είχα ένα κακομαθημένο συμμαθητή που δημιουργούσε προβλήματα. Κάθε φορά ερχόταν ο πατέρας του στο σχολείο και τα έβαζε με δασκάλους και μαθητές, άσχετα με το αν έφταιγε ή όχι. Το παιδί αυτό μεγαλώνοντας συνέχισε να κάνει βλακείες και κάθε φορά είχε τον πατέρα του με την εξουσία και ισχυρή οικονομική επιφάνεια να τον καλύπτει. Αργότερα ξεκίνησε ελεύθερο επάγγελμα και γρήγορα έπεσε έξω, αλλά ο πατέρας του ήταν εκεί για να τον στηρίξει. Πριν από λίγο καιρό έμαθα ότι έχει ανοίξει ένα εργοστάσιο. Βρίσκεται σε αναγκαστική διαχείριση και οι εργαζόμενοι είναι σε άθλια οικονομική κατάσταση εδώ και καιρό. Δεν έχουν πληρωθεί τα ένσημά τους τα τελευταία χρόνια και έχουν συμφωνήσει να παίρνουν κλάσμα του μισθού τους προκειμένου να επιβιώσει η επιχείρηση και να μην μείνουν στο δρόμο. Ο συμμαθητής μου εμφανίζεται συχνά στο καζίνο Θεσσαλονίκης χάνοντας μεγάλα ποσά.
Τις ημέρες που διανύουμε αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται σε κλίμακα τρόμου με τις τράπεζες να παίζουν τον ρόλο του κακομαθημένου και το κράτος στη θέση του πατέρα.
Αφορμή για το σχόλιο αυτό είναι το επιχείρημα του Τζόζεφ Σουμπέτερ που σε γενικές γραμμές τεκμηριώνει την άποψη ότι σε ένα υγιές σύστημα θα πρέπει οι προβληματικοί οργανισμοί να αναπροσαρμόζουν τη λειτουργία τους προκειμένου να μπορούν να επιβιώσουν χωρίς τη στήριξη τρίτων. Σε αντίθετη περίπτωση δημιουργείται κακό προηγούμενο – παράδειγμα με τα γνωστά αποτελέσματα, τόσο για τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, όσο και για τα ίδια τα άτομα. Το χειρότερο για μένα είναι το δεύτερο συνεπακόλουθο (παράδειγμα) αφού οι επί της γης κακομαθημένοι γνωρίζουν πλέον ότι, ότι και να γίνει υπάρχει το κράτος που θα τους σώσει. Αυτή βέβαια είναι μια ψευδαίσθηση η οποία δημιουργεί ένα ντόμινο αρνητικών εξελίξεων γενικός, αφού δεν αλλάζει το σύστημα λειτουργίας σε βάθος ώστε να μετατραπεί σε υγιή οργανισμό και να μπορεί μετά την κρίση να λειτουργεί μόνος του. Δεν είμαι ούτε οικονομολόγος ούτε κοινωνιολόγος, ούτε τίποτα απ΄ όλα αυτά που αν φαινόταν στην υπογραφή μου θα έδιναν ¨βάρος¨, ώστε να τα δεχτείτε αφιλτράριστα. Είμαι ένας νέος πατέρας που γνωρίζει ότι θα πρέπει να φέρεται στο παιδί του με τρόπο δίκαιο τόσο για το ίδιο όσο και για τους άλλους, ώστε να αναπτύξει κοινωνική συνείδηση και να μην γίνει κακομαθημένο που θα αναζητά τον ¨πατερούλη¨ του κάθε φορά που έχει πρόβλημα.
Πηγή άρθρου για τον Τζόζεφ Σουμπέτερ: www.sofokleous10.gr (Παρασκευή 8 Μαϊου 2009)
Να είστε καλά.
Προσεχώς καλοκαίρι
11/04/2009 at 08:56 | In ΔΙΑΦΟΡΑ | Leave a CommentΦίλοι μου Camperlovers
Ο καιρός άνοιξε για τα καλά και όσοι δεν κάνουν διακοπές με το αυτοκινουμενοτροχοσπιτάκι τους τον χειμώνα (οπότε είναι πάντα έτοιμο), έχουν πέσει με τα μούτρα στην προετοιμασία του για τις διακοπές του Πάσχα.
Με την ευκαιρία, θα ήθελα από κάποιον έμπειρο χρήστη αυτοκινούμενου – ταξιδευτή, να γράψει ένα άρθρο για την προετοιμασία του το καλοκαίρι αλλά και τον χειμώνα. Η ιδέα είναι να υπάρχει μια λίστα (με σειρά προτεραιότητας) που θα υποδεικνύει τα σημεία προσοχής και τι πρέπει να κάνει, πχ Έλεγχος διαρροής υγραερίου: Με ένα πινέλο που προηγουμένως έχουμε βουτήξει σε διάλυμα σαπουνιού για τα πιάτα, περνάμε όλες τις συνδέσεις. Αν υπάρχει απώλεια θα κάνει φούσκα. Σε τέτοια περίπτωση πάμε σε ειδικό. Κλπ, κλπ
Έχω δεχτεί εκατοντάδες mail τις τελευταίες μέρες με ιδέες και προτάσεις για το blog που με βάζουν στην ¨μπρίζα¨, αλλά γρήγορα τραβάω καλώδιο, γιατί όπως έχετε καταλάβει, πριν γράψω κάτι το περνάω από χίλια κύματα.
Σας ετοιμάζω όμως:
- Ντουλάπι στα πλαϊνά του αυτοκινούμενου (¨όλα τα λεφτά¨ βάζω μέσα τα βρώμικα και τέλος).
- Καλύμματα για τους καναπέδες και τα καθίσματα οδηγού – συνοδηγού (πολύ ευχάριστη διαδικασία και με κέρδος 300Ε).
- Εγκατάσταση δεύτερης κασετίνας χημικής τουαλέτας (δεν ξαναφεύγω από τέλειο spot επειδή γέμισε).
- Τα υπέρ και κατά των διακοπών με αυτοκινούμενο (τα ¨κατά¨ είναι πολλά αλλά τα ¨υπέρ¨ δεν ¨παίζονται¨).
ΥΓ. Σε λίγες μέρες η Σελήνη (το camper μας) κλείνει χρόνο. Αν δείτε νύχτα οικογένεια να χορεύει γυμνή γύρω από την φωτιά, δίπλα σε λίμνη, το γιορτάζουμε. Είστε ευπρόσδεκτοι.
Να είστε πάντα καλά.
Ένας βιολιστής στο μετρό…
28/01/2009 at 00:12 | In ΔΙΑΦΟΡΑ | Leave a CommentΈνας βιολιστής στο μετρό…
Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.
Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικας κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι -χωρίς καμία εξαίρεση – τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.
Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε;
Η ιστορία αυτή στάλθηκε από συγγενικό μου πρόσωπο εχθές –σε ευχαριστώ Ελιάννα- και διαβάζοντάς την σκέφτηκα ότι περιέχει στη βάση της ένα από τα πιο δυνατά ερωτήματα για τις μέρες που διανύουμε σε σχέση με τη ζωή που κάνουμε.
Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος εκεί έξω που να μην ένιωσε έστω και για λίγο απογοητευμένος με την κατάληξή της. Κάποιοι, ταυτισμένοι με τον καλλιτέχνη, όπως εγώ, ένιωσαν θλίψη, για τον τρόπο με τον οποίο έχουμε παραδοθεί στην κατανάλωση πάσης φύσης προϊόντων που καταιγιστικά δεχόμαστε από την εμπορική προπαγάνδα. Έτσι, είναι εντελώς αδύνατο να βρεθεί χώρος και χρόνος στη ζωή μας για το εξαιρετικής ποιότητας διαφορετικό που θα συναντήσουμε. Αλλά το χειρότερο είναι, ότι ακόμα και όταν αυτό συμβεί, θα το προσπεράσουμε γιατί το περιτύλιγμά του (στην περίπτωση του Joshua Bell το μετρό) δεν ¨ταιριάζει¨ με αυτό που το ένστικτό μας λέει (αν το ακούμε), ότι το περιεχόμενο είναι πολύ καλής ποιότητας.
Φαίνεται σαν να έχουμε αποφασίσει ότι είναι καλύτερα να έχουμε πολλά και ας είναι μέτρια (ίσως βρεθεί κάτι καλό εκεί μέσα), παρά να ξοδέψουμε χρόνο για το απολύτως απαραίτητο καλής ποιότητας. Αυτή τη σκέψη επιβεβαιώνει η αλόγιστη κατανάλωση αγαθών και συναισθημάτων, οποιασδήποτε μορφής και προέλευσης που παρατηρούμε (και στους εαυτούς μας) τα τελευταία χρόνια, παρασύροντας ολόκληρο τον πλανήτη σε μια απίστευτη δίνη καταστροφής.
Όλα αυτά, την ίδια στιγμή που αν απαντήσουμε ειλικρινά στους εαυτούς μας τι ζωή ονειρευόμαστε για το υπόλοιπο της ζωής μας (και των παιδιών μας), δεν περιλαμβάνεται τίποτα από όσα με μανία καταναλώνουμε.
Αν αντικειμενικός μας σκοπός είναι να ζήσουμε ευτυχισμένοι, γνωρίζουμε ότι τίποτα απ΄ όλα τα ¨καλούδια¨ που λαμπυρίζουν γύρο μας δεν είναι αυτό που θα το εξασφαλίσει. Αντίθετα, όσο περισσότερα έχουμε τόσο περισσότερος είναι ο χρόνος που θα χρειαστούμε για να τα συντηρήσουμε, ή τόσο μεγαλύτερη η αγωνία να μην τα χάσουμε.
Έτσι δεν μένει χώρος για τίποτα άλλο.
Το να προσπεράσουμε τον Joshua Bell στο μετρό σηματοδοτεί την έλλειψη προσοχής στον διπλανό μας που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να είναι το ταίρι μας. Ο άνθρωπος που μαζί του θα μπορούσαμε να ζήσουμε τη χαρά της ζωής πραγματοποιώντας τον αντικειμενικό μας σκοπό, να είμαστε ευτυχισμένοι.
Ας αρχίσουμε επιτέλους να απαντάμε με ειλικρίνεια στο γιατί και όχι στο τι θέλουμε να έχουμε.
Ευχαριστώ.
ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 2009
23/12/2008 at 23:58 | In ΔΙΑΦΟΡΑ | Leave a CommentΑγαπητοί camperlovers.
Σας ευχόμαστε για το 2009 (και όχι μόνο) υγεία, συντροφικότητα και ταξιδιωτικές εμπειρίες.
Φέτος ας προσπαθήσουμε να επιβαρύνουμε ακόμα λιγότερο το περιβάλλον.
Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΣ ΦΟΡΑ
20/05/2008 at 09:11 | In ΔΙΑΦΟΡΑ | 1 CommentΌταν ξεκινήσαμε με την σύντροφό μου να νοικιάσουμε για πρώτη φορά δεν κλείσαμε το στόμα μας για 500 χλμ! Ήταν τέτοια η αγωνία μας που μας βγήκε σε μια πάρλα ατελείωτη. Ακόμη και η μικρή μας (μόλις 2χρ.) κόρη στο πίσω κάθισμα πάσχιζε να χωθεί χωρίς επιτυχία. Παρά τις άπειρες εκδρομές με σκηνή (υποτιθέμενη εμπειρία), ξέραμε ότι τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.
Τα πρώτα ερωτήματα ήταν σχετικά με πρακτικά ζητήματα όπως αν θα μπορέσουμε να το κάνουμε κουμάντο ή θα το καρφώσουμε πουθενά και θα μας τρέχει εκείνο το καλό παιδί που τα νοικιάζει; Θα έχει αρκετή αυτονομία ή θα την βγάλουμε στο κοντινότερο κάμπινγκ, όπως, όπως; Θα χωράμε στη σοφίτα, θα μπορέσουμε να μαγειρέψουμε, τα μαύρα, οδική βοήθεια, μήπως μπάζει νερά, κουτάλια, βαθύ σαλάτας, ΤΟ ΥΓΡΑΕΡΙΟ, ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΥΓΡΑΕΡΙΟ; κλπ, κλπ.
Ο Γιώργος όμως είναι πολύ χαλαρός τύπος και μας βοήθησε να βρούμε γρήγορα την ψυχραιμία μας. Μας ξενάγησε σε διάφορα αυτοκινούμενα που είχε για ενοικίαση και μας βοήθησε να επιλέξουμε το κατάλληλο.
Γενικά σε καλή κατάσταση το αυτοκινούμενο ήταν με σοφίτα και δύο (πίσω) κουκέτες με βολικό σαλόνι και λοιπούς χώρους. Το κάναμε μια βόλτα για εκπαίδευση και όταν μας χαιρετούσε φεύγοντας νομίζω ότι τον είδα να κάνει τον σταυρό του!
Επειδή κατά την διάρκεια της επίδειξης δεν είχαμε το μυαλό μας στη θέση του 100% πήγαμε για προμήθειες σε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ και με την ευκαιρία αφιερώσαμε αρκετή ώρα να το ψάχνουμε για να γνωριστούμε καλύτερα. Όταν βάλαμε και τα πράγματα στη θέση τους αναχωρήσαμε για ένα δεκαήμερο ταξίδι εντός συνόρων, αλλά εκτός οργανωμένων χώρων αφού δεν μας αρέσουν καθόλου τα κάμπινγκ, κλπ.
Έτσι, η Πελοπόννησος μας υποδέχθηκε στο παρθενικό μας ταξίδι και έμελε από τότε να ξεκινήσουν τα σχέδια για την απόκτηση του δικού μας.
Από τότε νοικιάσαμε ξανά αρκετές φορές και από διαφορετικές εταιρείες δοκιμάζοντας τις υπηρεσίες τους και τα αυτοκινούμενα. Πιο βασικό το δεύτερο αφού συγχρόνως κάναμε με αυτόν τον τρόπο και έρευνα αγοράς (αν ήξεραν οι έμποροι πόσο σημαντικό είναι για τους ενδιαφερόμενους αγοραστές θα τους τα έδιναν τζάμπα).
Παρ΄ όλο ότι όλοι τους είχαν τα καλά και τα όχι και τόσο καλά, ο Αντρέας και η Ντανιελίν από την TURTLE μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις.
Blog στο WordPress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.
