Ένας βιολιστής στο μετρό…

Ένας βιολιστής στο μετρό…

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθισε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά.
Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.
Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικας κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον  άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι -χωρίς καμία εξαίρεση – τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.

 Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν – έστω και για λίγο – μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν χρήματα στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.

 Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισιτηρίου ήταν 100 δολάρια. Ο Bell αμείβεται με περίπου 1000 δολάρια το λεπτό!

 Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: «Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο;
Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε;

Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

 Πηγή: Washington Post, http://www.washingtonpost.com/wp-dyn…040401721.html
(μεταφρασμένη περίληψη)

 

Η ιστορία αυτή στάλθηκε από συγγενικό μου πρόσωπο εχθές –σε ευχαριστώ Ελιάννα- και διαβάζοντάς την σκέφτηκα ότι περιέχει στη βάση της ένα από τα πιο δυνατά ερωτήματα για τις μέρες που διανύουμε σε σχέση με τη ζωή που κάνουμε.

Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος εκεί έξω που να μην ένιωσε έστω και για λίγο απογοητευμένος με την κατάληξή της. Κάποιοι, ταυτισμένοι με τον καλλιτέχνη, όπως εγώ, ένιωσαν θλίψη, για τον τρόπο με τον οποίο έχουμε παραδοθεί στην κατανάλωση πάσης φύσης προϊόντων που καταιγιστικά δεχόμαστε από την εμπορική προπαγάνδα. Έτσι, είναι εντελώς αδύνατο να βρεθεί χώρος και χρόνος στη ζωή μας για το εξαιρετικής ποιότητας διαφορετικό που θα συναντήσουμε. Αλλά το χειρότερο είναι, ότι ακόμα και όταν αυτό συμβεί, θα το προσπεράσουμε γιατί το περιτύλιγμά του (στην περίπτωση του Joshua Bell το μετρό) δεν ¨ταιριάζει¨ με αυτό που το ένστικτό μας λέει (αν το ακούμε), ότι το περιεχόμενο είναι πολύ καλής ποιότητας.

Φαίνεται σαν να έχουμε αποφασίσει ότι είναι καλύτερα να έχουμε πολλά και ας είναι μέτρια (ίσως βρεθεί κάτι καλό εκεί μέσα), παρά να ξοδέψουμε χρόνο για το απολύτως απαραίτητο καλής ποιότητας. Αυτή τη σκέψη επιβεβαιώνει η αλόγιστη κατανάλωση αγαθών και συναισθημάτων, οποιασδήποτε μορφής και προέλευσης που παρατηρούμε (και στους εαυτούς μας) τα τελευταία χρόνια, παρασύροντας ολόκληρο τον πλανήτη σε μια απίστευτη δίνη καταστροφής.

Όλα αυτά, την ίδια στιγμή που αν απαντήσουμε ειλικρινά στους εαυτούς μας τι ζωή ονειρευόμαστε για το υπόλοιπο της ζωής μας (και των παιδιών μας), δεν περιλαμβάνεται τίποτα από όσα με μανία καταναλώνουμε.

Αν αντικειμενικός μας σκοπός είναι να ζήσουμε ευτυχισμένοι, γνωρίζουμε ότι τίποτα απ΄ όλα τα ¨καλούδια¨ που λαμπυρίζουν γύρο μας δεν είναι αυτό που θα το εξασφαλίσει. Αντίθετα, όσο περισσότερα έχουμε τόσο περισσότερος είναι ο χρόνος που θα χρειαστούμε για να τα συντηρήσουμε, ή τόσο μεγαλύτερη η αγωνία να μην τα χάσουμε.

Έτσι δεν μένει χώρος για τίποτα άλλο.

 Το να προσπεράσουμε τον Joshua Bell στο μετρό σηματοδοτεί την έλλειψη προσοχής στον διπλανό μας που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να είναι το ταίρι μας. Ο άνθρωπος που μαζί του θα μπορούσαμε να ζήσουμε τη χαρά της ζωής πραγματοποιώντας τον αντικειμενικό μας σκοπό, να είμαστε ευτυχισμένοι.

Ας αρχίσουμε επιτέλους να απαντάμε με ειλικρίνεια στο γιατί και όχι στο τι θέλουμε να έχουμε.

Δες το video στο you tube

 Ευχαριστώ.

 

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 2009

Αγαπητοί camperlovers.

 

Σας ευχόμαστε για το 2009 (και όχι μόνο) υγεία, συντροφικότητα και ταξιδιωτικές εμπειρίες.

Φέτος ας προσπαθήσουμε να επιβαρύνουμε ακόμα λιγότερο το περιβάλλον.

Άψογη συμπεριφορά από MIRCO & ALEX MAGNANI s.r.l.

 

Ένα από τα μικρά προβλήματα που είχαμε εξ΄ αρχής ήταν και το ότι κάποιες βεντούζες που συγκρατούσαν τα αλεξήλια στο παρμπρίζ και τα πλαϊνά τζάμια της καμπίνας οδήγησης, ξεκολλούσαν. Έτσι, σε συνθήκες υψηλής ηλιοφάνειας η καμπίνα ζεσταινόταν πολύ.

Ανέφερα το πρόβλημα στην mobilvetta και τον αντιπρόσωπο Ελλάδος αλλά όπως και με τα υπόλοιπα δεν ανταποκρίθηκε ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος.

Αποφάσισα λοιπόν να βρω από πού προμηθεύεται τα αλεξήλια η mobilvetta και να απευθυνθώ κατευθείαν σε εκείνους.

Τελικά βρήκα ότι τα έπαιρνε από μια άλλη Ιταλική εταιρεία (MIRCO) η οποία παράγει μόνο τέτοια είδη και τους έστειλα mail με την περιγραφή του προβλήματος.

Την επόμενη μέρα το πρωί βρήκα στο mail box την απάντησή τους μέσα από την οποία μου ζητούσαν περισσότερες πληροφορίες και δύο μέρες μετά! είχα στο γραφείο μου ένα πακέτο με πλήρη σετ βεντούζες (νέου τύπου) για να τις αντικαταστήσω χωρίς κανένα κόστος (ούτε καν τα μεταφορικά).

 

Αναφέρω αυτήν την ιστορία για να ευχαριστήσω δημόσια την MIRCO & ALEX MAGNANI s.r.l. και να παραδειγματίσω για τον τρόπο χειρισμού ενός προβλήματος που υπό άλλες συνθήκες θα δημιουργούσε κόστος αντικατάστασης (αγορά άλλων αλεξήλιων).    

    

Φωτογραφίες από το Rimini 2007

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από την εποχή που κάναμε έρευνα για το αυτοκινητοτροχοσπιτάκι μας και επειδή δεν βγάζαμε άκρη με τις μπαρούφες που μας έλεγαν εδώ (οι περισσότεροι), πήγαμε στο Rimini και είδαμε ¨φως¨.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    

 

 

 

 

 

 

Χωρίς σχόλιο

 

 

 

 

 

 

 

Έξω από την έκθεση χιλιάδες μεταχειρισμένα ζητούν την προσοχή μας και οι κάτοχοί τους βάζουν αγγελίες όπου βρούνε (αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Όπως μπορείτε να καταλάβετε πρόκειται για ένα τεράστιο χώρο όπου οι εκθέτες έχουν τοποθετήσει τα καλούδια τους όμορφα.

 

  

 

 

 

Κάποια οχήματα εκτός από εντελώς κιτς (όπως το γαμουλί της φωτογραφίας), είναι και κακοσχεδιασμένα στο εσωτερικό τους, γεμάτα γωνίες, που τα κάνουν επικίνδυνα στους επιβάτες   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το ¨γαμουλί¨ μέσα.                                                       

(Σε ποιον απευθύνονται τα οχήματα αυτά;)  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το απόλυτο εργαλείο. Πας παντού ¨χαλαρά¨.

 

   

 

 

 

 

 

Έχει ενδιαφέρον και η λεπτομέρεια με την ρύθμιση της πίεσης των ελαστικών από μέσα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πλήρης κάλυψη για τα παιδιά (όχι ότι εμείς δεν δοκιμάσαμε)

 

   

 

 

 

 

 

 Αναμνηστική (με τον τρόπο μας).

Μπήκαν και οι αερόφουσκες

Από την πρώτη στιγμή που αρχίσαμε να σκεφτόμαστε για το δικό μας αυτοκινητοτροχοσπιτάκι και ξεκινήσαμε την έρευνα αγοράς, ακούσαμε πολλούς να μας μιλάνε για ένα σύστημα ανάρτησης που βελτιώνει σημαντικά την ευστάθεια του αυτοκινούμενου σε δύσκολες συνθήκες.

Όταν τελικά το αγοράσαμε και καθώς ο καιρός περνούσε και μας έφερνε σε επαφή με όλο και περισσότερους ειδικούς, το θέμα πήρε διαστάσεις.

-Αερόφουσκες έχει; (σκύβει από κάτω πριν του απαντήσω). Α! δεν έχει. Να βάλεις. Θα αλλάξει στο δρόμο.

Αυτή τη κουβέντα την κάναμε πολλές φορές και σε κάθε σχεδόν περίπτωση τα επιχειρήματα ήταν ακλόνητα.

Ευστάθεια, ευελιξία, προσαρμοστικότητα, μείωση καταπόνησης υπερκατασκευής και οχήματος, ασφάλεια, αντοχή στο επιπλέον βάρος… (θες κι άλλα;).

 

Πειστήκαμε λοιπόν ότι είναι απαραίτητες και τις βάλαμε στο πρόγραμμα. Φυσικά, ακολούθησε η διαδικασία της έρευνας (κουβεντιάζοντας με ειδικούς αλλά και μέσω internet) και καταλήξαμε σε κάποιες προδιαγραφές αφού αυτές που κυκλοφορούν στην αγορά είναι αρκετές. Υπάρχουν κώνου, πλάγιες, όρθιες, μονές διπλές, με κομπρεσέρ, χωρίς κομπρεσέρ, λεπτές, χοντρές, όμορφες, άσχημες και σε διάφορες τιμές, ένας χαμός. Σχεδόν η κάθε μία όμως, απευθύνεται σε συγκεκριμένο τύπο αυτοκινήτου και χρήση.

Έτσι, όταν βάλαμε κάτω τα δεδομένα βάρους, όγκου και χρήσης, μας προέκυψαν λίγες προτάσεις από τις οποίες μία προσφερόταν από δύο προμηθευτές – εγκαταστάτες αυτοκινούμενων. Ο ένας ήταν ο Καστρίτης και ο άλλος ο Ζαμπέτας. Ο πρώτος αποκλείστηκε αμέσως λόγω προηγούμενης κακής συνεργασίας και έμενε ο δεύτερος που μέχρι στιγμής μας έχει φερθεί πολύ καλά (servise ψυγείου, ανταλλακτικά, αξεσουάρ, κλπ).

 

Να λοιπόν το έργο.

 

 

 

 

 

 

 

Πάνω στο σασί υπάρχουν από την μάνα τους τα λάστιχα της φωτογραφίας που παίζουν ρόλο ¨στόπερ¨ για τις περιπτώσεις εκείνες όπου τερματίζει η ανάρτηση.

Σε μας, όπου το μεγαλύτερο βάρος είναι μόνιμα εγκατεστημένο επάνω στο σύστημα, η διαδρομή της ανάρτησης είναι από πολύ μικρή έως και ανύπαρκτη με αποτέλεσμα το ¨στόπερ¨ να είναι συνέχεια ¨ενεργοποιημένο¨.

Ουσιαστικά δηλαδή πρόκειται για τερματισμένη ανάρτηση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εδώ βλέπετε ότι έχουν βγει τα ¨στόπερ¨ και στη θέση τους έχουν μπει οι αερόφουσκες διπλής σπέιρας (εδώ είναι ξεφούσκωτες), η οποίες όταν πάρουν την τελική τους μορφή (φουσκωμένες), θα δώσουν στο σύστημα επιπλέον διαδρομή για ανάρτηση.

Η εγκατάσταση γίνεται χωρίς να επιβαρυνθεί σε κανένα σημείο το σασί αφού ¨πατάει¨ στις θέσεις των ¨στόπερ¨.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το κομπρεσέρ μπήκε κάτω από το κάθισμα του οδηγού έτσι ώστε να μου δώσει μια αναμονή από την οποία μπορώ να πάρω αέρα για οποιαδήποτε χρήση (πχ να φουσκώσω τα λάστιχα αν χρειαστεί, ή –αν βρω- να βάλω γρύλο αέρος για να σηκώνω το αμάξι, χλίδα ε;:-).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα χειριστήρια με τα μανόμετρα που μου επιτρέπουν να ελέγχω την πίεση μπήκαν πολύ σωστά, αριστερά κάτω στο ταμπλό. Υπάρχει ένας διακόπτης μπουτόν που ελέγχει το κομπρεσέρ, με τον οποίο φουσκώνω τις αερόφουσκες και από κάτω του, δύο άλλα μπουτόν με τα οποία ξεφουσκώνω επιλεκτικά την δεξιά ή αριστερή αερόφουσκα. Έτσι, μπορώ να το φέρω στα ίσια του όπως και να το έχω φορτώσει.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το σχεδιάγραμμα του κυκλώματος.

 

Τελικά το αυτοκινούμενο έμεινε εκεί για δύο μέρες (η δουλειά τελείωσε σε μία) και όταν το πήρα το έβαλα σε ¨περιπέτειες¨ για να δω τη διαφορά.

 

Πρώτες εντυπώσεις – πλεονεκτήματα.

Η πρώτη εντύπωση (η οποία παρέμεινε και μετά από 1000 χλμ), ήταν ότι το αυτοκίνητο πάει σαν ΙΧ! Εντυπωσιακή στροφή χωρίς κλήσεις και απροβλημάτιστη πέδηση ακόμη και σε πολύ δύσκολες συνθήκες (σοβαρή ανομοιομορφία εδάφους με έντονες κλήσεις). Μαλάκωσε γενικός και μένει οριζόντιο όπως και να είναι φορτωμένο. Επίσης, έχει σταθεροποιηθεί εντυπωσιακά η πλευρική ταλάντωση από πλάγιους ανέμους (πέρασμα από κανάλια ή προσπέραση νταλίκας, κλπ).

 

Άλλο πλεονέκτημα της υπόθεσης είναι ότι για μας που έχουμε μεγάλο οπίσθιο πρόβολο, οι πιθανότητες να βρει κάτω όταν μπαίνουμε σε φέρι μποτ είναι πολλές. Με τις αερόφουσκες μπορώ να το σηκώσω αρκετά (7cm), χωρίς να πρέπει να μεταφέρω τα βαριά αντικείμενα μπροστά. Ακόμη, μπορώ να οριζοντιώσω μικρομετρικά το πίσω μέρος που σε περιπτώσεις όπου οι τάκοι οριζοντίωσης μπαίνουν μπροστά, είναι αδύνατο (κουβαλάμε μόνο ένα ζευγάρι). 

 

Προβλήματα

Το πρόβλημα που έχουμε τώρα είναι ότι το αυτοκινούμενο ¨έβαλε μούρη¨ (σηκώθηκε το πίσω μέρος) και παρά το ότι το έδαφος μπορεί είναι οριζόντιο εμείς χρειάζεται να ξεφουσκώσουμε τις αερόφουσκες για να έχουμε οριζοντίωση (μικρό το κακό μπροστά στα οφέλη).

 

Αυτό που είναι πραγματικά πρόβλημα όμως είναι ότι έχουν χαμηλώσει μαζί και τα φώτα και δεν υπάρχει τρόπος να σηκωθούνε τόσο ώστε να έρθουν όπως ήταν πριν (το ρυθμιστικό τους δεν φτάνει για να καλύψει τη διαφορά). Θα ήθελα να γνωρίζω ότι θα συμβεί αυτό πριν να γίνει εγκατάσταση (θα το εκτιμούσα αλλιώς). Στη Fiat που πήγα για το service των 15.000 μου είπαν ότι μπορεί να βγει το ένα από τα δύο σουστόφυλλα. Έτσι δεν θα υπάρχει διαφορά.

Αυτό που σκέφτομαι τώρα είναι να βάλω και ένα σετ από μεγαλύτερα ελατήρια μπροστά αφού και το επιπλέον βάρος θα κρατάνε καλύτερα (δεν είναι σχεδιασμένο για να έχει από πάνω του σοφίτα) και θα σηκωθεί.

Θα δούμε. 

 

Για όλα αυτά το κόστος αγοράς – εγκατάστασης ήταν 1100^Ε .

Οι αερόφουσκες που μπήκαν είναι διπλής σπείρας της goldschmitt

 

Άντε και καλά βουνά.

Τώρα ψάχνω για χιονολάστιχα.

 

 

Βρήκα τον δάσκαλό μου!!!

Από Παρασκευή (που μας πέρασε) είμαστε αραχτοί σε ένα κολπάκι της Χαλκιδικής που ¨αγοράσαμε¨ πριν από καμιά δεκαριά χρόνια και τελευταία το επισκεπτόμαστε συχνά με το camper (ο χειμώνας είναι για την θάλασσα).

Με την μικρή μας συζητάμε τα σχετικά με παλιότερους πολιτισμούς και πρακτικές προστασίας (φρούρια, κλπ) και η σύντροφός μου ρίχνει την ιδέα να πάμε στο κάστρο της Τορώνης.

Κυριακή μεσημέρι το πλησιάζουμε και διαπιστώνουμε ότι υπάρχει εκεί ένα ακόμη camper, οπότε λέμε με μια φωνή ¨Α! camper¨ (όποιος δει πρώτος κερδίζει – κόλπο να κοιτάει έξω και μακριά η μικρή για να μη ζαλίζεται-).

 

Καθώς πλησιάζω περισσότερο διαπιστώνω ότι αυτοί που το έχουν είναι μερακλήδες και του έχουν βάλει επάνω πονηριές. Κατεβαίνω και πλησιάζω για να το δω καλύτερα οπότε ο τύπος βγαίνει έξω και με υποδέχεται.

Πρόκειται για ένα πολύ συμπαθητικό ζευγάρι πενηντάρηδων, από την Θέρμη Θεσσαλονίκης με ένα ADRIATIK (αν θυμάμαι καλά), που παρ΄ όλο ότι τελικά δεν επισκεφτήκαμε το κάστρο (κάνουν έργα αναστύλωσης) περάσαμε πολύ ωραία ανταλλάσοντας εμπειρίες και απόψεις (και τηλέφωνα).

Κορυφαία στιγμή όταν μας διηγήθηκαν πως τους έκανε έλεγχο ένας τροχαίος στην επαρχία και αναφέρθηκε στον συνάδελφό του:

… όλα εντάξει είναι αυτοκινούμενος οικισμός*

 

*Οι άδειες γράφουν αυτοκινούμενος οικίσκος.

 

Ο τύπος όμως δεν παίζεται.

Έχει βάλει στο αυτοκινούμενο υδραυλικά τηλεχειριζόμενα πέλματα (πόδια), με τα οποία κάνει οριζοντίωση στο ¨τσακ¨ χωρίς να κουνηθεί από την θέση του (μεγάλη χλίδα αν βρέχει καρέκλες και πρέπει να βγεις έξω να βάλεις τάκους οριζοντίωσης, αλλά βοηθάνε και στο να μην χαλάνε τα λάστιχα των τροχών όταν είναι παρκαρισμένο για καιρό).

Ακόμη, φωτοβολταϊκά, inverter, δεύτερη δεξαμενή άσπρων, σχάρα για μηχανή – ποδήλατα (φοβερή πατέντα), φωτιστικά extra, ζυγαριά υγραερίου, ανεμιστήρες στο ψυγείο, κλπ, κλπ, που μου τα έδειχνε σιγά, σιγά και για κανένα τέταρτο ήμουν ¨παγωτό¨.

Όλο το σκεπτικό του είναι να μπορείς να βρίσκεσαι οπουδήποτε (μακριά από οργανωμένα) και να ανταπεξέλθεις χαλαρά. Καμία σχέση με τεμπέληδες, κάνουν διακοπές με camper από το 90! (με ιδιοκατασκευές και τέτοια), οπότε μιλάμε για άλλη κατηγορία παιχτών.

Μέσα σε τρεις ώρες έμαθα πράγματα που δεν έχω μάθει τα τελευταία δύο χρόνια μεταξύ των οποίων και το ότι για όλα τα προβλήματα με τα ψυγεία ευθύνονται τα υγραέριά μας (γίνεται χαμός με την κακή ποιότητα).

 

Είναι από τις καλές φάσεις της υπόθεσης (υπάρχουν και εκείνες που το camper είναι ευκαιρία να δείξουμε πόσο μεγάλη την έχουμε –την περιουσία-) και το φχαριστηθήκαμε περισσότερο και από το μπάνιο της προηγούμενης μέρας.

 

Να περνάτε καλά.       

 

 

 

 

 

Σκουπιδοτενεκές σε ντουλάπι

Από τα πρώτα πράγματα που θέλησα να βγάλω μέσα από το αυτοκινούμενο ήταν ο μηχανισμός της τηλεόρασης.

Γιατί να μην γίνει ένα ωραίο και μεγάλο ντουλάπι για άλλη χρήση;

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν μου πήγαινε όμως με τίποτα να τον πετάξω.

Συγχρόνως με ¨έτρωγε¨ το ότι δεν υπήρχε ειδικός χώρος για τον σκουπιδοτενεκέ της κουζίνας.

 

 

Η λύση ήρθε τοποθετώντας τον μηχανισμό κατά τρόπο τέτοιο ώστε να πάρει επάνω του ένα καλαθάκι μέσα στο ντουλάπι κάτω από τον νιπτήρα.

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

Για την εγκατάσταση χρειάστηκε να βάλω πίσω από την βάση ξύλα ώστε να έρθει πιο έξω και να μην εμποδίζεται από την πόρτα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ακόμη, είναι εγκατεστημένο έτσι ώστε το καλαθάκι να βγαίνει εύκολα. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Βίδωσα στο επάνω μέρος δύο γαντζάκια που έφτιαξα από αλουμίνιο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

και άνοιξα αντίστοιχες τρύπες στο καλαθάκι.

 

Όπως μπορείτε να δείτε ολόκληρο το καλαθάκι (ΙΚΕΑ 3^Ε) χώνεται μέσα στο ντουλάπι. Όταν το καλάθι είναι μέσα ο μηχανισμός ασφαλίζει (από την μάνα του) για να μην χτυπάει κατά την διάρκεια της πορείας.

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εγκατάσταση φωτοβολταϊκού στο αυτοκινούμενο

Αυτοκινούμενο χωρίς φωτοβολταϊκό είναι μακαρονάδα χωρίς αλάτι!

Για λόγους αυτονομίας θεωρώ ότι θα έπρεπε να το έχουν σαν standard από την μάνα τους. Σκεφτείτε ότι η μπαταρία του φορτίζει από το δυναμό του αυτοκινήτου και αν μείνετε χωρίς ρεύμα θα πρέπει να το κάνετε βόλτες για κανένα τετράωρο μέχρι να φορτίσει (και πάλι όχι πλήρως). Στις περιπτώσεις που πηγαίνετε σε οργανωμένους χώρους και παίρνετε ρεύμα από εκεί, δεν υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα εμφανίζεται αν κάνετε ελεύθερο κάμπινγκ, οπότε η μόνη πηγή είναι η μπαταρία.

Εγώ εγκατέστησα ένα πολυκρυσταλικό φωτοβολταϊκό 80W και έβαλα ανάμεσα σ΄αυτό και την μπαταρία ένα ρυθμιστή 20A για να κάνει την ¨βρώμικη¨ δουλειά. Τώρα έχω πλήρη αυτονομία σε ρεύμα.

 

Αυτή τη στιγμή είμαι δίπλα στο ποτάμι, η κόρη και η σύντροφός μου κουνιούνται στις αιώρες και εγώ γράφω στο computer ακούγοντας τα πουλιά να τιτιβίζουν. Τραβάω ρεύμα (35W) από το Inverter στο οποίο είναι συνδεμένος και ο φορτιστής του δραπανοκατσάβιδου (50W) και επιβαρύνω την μπαταρία του αυτοκινούμενου ελάχιστα. Έχω παρατηρήσει μάλιστα ότι ακόμη και σε πλήρη συννεφιά (100% νεφοκάλυψη) δίνει ένα ρεύμα συντήρησης που είναι υπεραρκετό για να έχουμε φουλ ενέργεια τη νύχτα.

 

 

 

 

 

 

  

 

Το ηλεκτρονικό σχέδιο της εγκατάστασης

  

 

Την εγκατάσταση την έκανα έτσι ώστε να επιβαρύνω με τρύπες το αυτοκινούμενο όσο γίνεται λιγότερο. Δεν ελιναι λίγες οι περιπτώσεις που εγκαταστάτες έκαναν ζημιά στην οροφή για να στηρίξουν συσκευές. Επειδή τα φωτοβολταϊκά είναι ελαφριά κάθονται μια χαρά κολλημένα.

 

 

 

 

Έτσι, το φωτοβολταϊκό το κόλλησα στην οροφή με σιλικόνη αφού προηγουμένως βίδωσα επάνω του αλουμινογωνιές για να έχω πέλμα από κάτω και να πιάσει καλά η κόλα. Με τον τρόπο αυτό μπορώ να τα βγάλω όποτε θέλω χωρίς πρόβλημα.

 

 

 

 

 

 

Ανάμεσα στην οροφή και το φωτοβολταϊκό έβαλα φελιζόλ για θερμομόνωση και άφησα ένα κενό περίπου τρία εκατοστά για να αερίζεται και να μην μαζεύει υγρασία. Αυτό το έκανα γιατί παρατήρησα ότι ανεβάζει πολύ υψηλή θερμοκρασία από τον ήλιο και δεν ήθελα να περνάει μέσα.

Τρύπα στο εξωτερικό μέρος δεν έγινε πουθενά.

 

 

 

 

 

 

 

 

Το καλώδιο όπως περνάει από την οροφή και πίσω από την βάση της τέντας.

  

Το καλώδιο (χρησιμοποίησα καλώδιο από αυτά που βάζουν στο ταβάνι των σπιτιών για φωτισμό 2Χ2,5mm + 1Χ1,5mm) το πέρασα μέσα, από την επάνω γρίλια του ψυγείου, αφού ήταν το κοντινότερο σημείο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

και το κατέβασα μέχρι κάτω στερεώνοντάς το στα πλαϊνά (στην περιοχή του καυστήρα του ψυγείου).

Στο σημείο αυτό έκανα μια διακοπή και έβαλα κλέμα ώστε να λειτουργήσει σαν αναμονή και να συνδεθεί με το υπόλοιπο που θα έρθει από τον ρυθμιστή. Στη συνέχεια άνοιξα τρύπα πίσω από το ψυγείο και κατέβηκα ευθεία κάτω βγαίνοντας στο χώρο των φιαλών. Από κει και πέρα εύκολα πέρασα κάτω από το αυτοκίνητο και όταν έφτασα κάτω από το ντουλάπι που είναι η μπαταρία άνοιξα ακόμη μια τρύπα και μπήκα μέσα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Όλη η διαδρομή του καλωδίου.

  

 

 

 

 

 

 

 

 Ο ρυθμιστής μέσα στο ντουλάπι της μπαταρίας κάτω από τον πλαϊνό καναπέ.

 

 

Οι τρύπες έκλεισαν με σιλικόνη.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια της εγκατάστασης είχα σκεπάσει το φωτοβολταϊκό για να μην παράγει ρεύμα και έχω κανένα βραχυκύκλωμα.

 

Παράλληλα με τα καλώδια του φωτοβολταϊκού πέρασα και άλλα που θα μου χρειαστούν μελλοντικά (buzzer για την όπισθεν, κάμερα οπισθοπορείας, κλπ).

 

Συνολικά μου στοίχησε 400^Ε και η εγκατάσταση έγινε σε μια μέρα.  

 

 

ΥΓ. Αυτό που θα ήθελα ακόμη (αλλά δεν γνωρίζω πως να το κάνω) είναι να βρώ τρόπο να φορτίζει από το ίδιο σύστημα και η μπαταρία της μηχανής όταν γεμίζει η μπαταρία του ¨σπιτιού¨. Αν γνωρίζει κανείς από σας πως μπορεί να γίνει…

 

Αντικατάσταση συμβατικών φωτιστικών (πυρακτώσεως) με τύπου led.

Αντικατάσταση συμβατικών φωτιστικών (πυρακτώσεως) με τύπου led.

 

Όπως έχω πει και αλλού, η αυτονομία είναι από τα σημαντικότερα ζητήματα στο αυτοκινούμενο. Για να την αυξήσω, σε σχέση με την ηλεκτρική ενέργεια, προσπαθώ να μειώσω όσο το δυνατόν περισσότερο τις καταναλώσεις του.

 

Αντικατέστησα λοιπόν όλες τις λάμπες πυρακτώσεως  που έχει το αυτοκινούμενο με Led, αφού για την ίδια ποσότητα φωτός ξοδεύουν το 1/10 του ρεύματος που ξοδεύουν οι συμβατικές. Σκεφτείτε ότι είχαμε 16 φωτιστικά των 10W το καθένα. Από αυτά, τα 10 (κουζίνα + σαλόνι + βοηθητικά), είναι συνέχεια αναμμένα το βράδυ που σημαίνει (10ΑΧ12V=120W) κατανάλωση. Τώρα έχω μόλις 12W κατανάλωση για όλα.

Με αυτόν τον τρόπο αύξησα την αυτονομία σημαντικά μόνο από το φωτισμό.

 

Σχετικά με την μετατροπή τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα. Έψαξα να βρω έτοιμα σποτάτια και απλώς να αντικαταστήσω αυτά που υπήρχαν αλλά ο πολύ ειδικός χαρακτήρας αυτών που έχει (μικρά, ελαφριά, εύκαμπτα, όμορφα, κλπ) δεν μου το επέτρεψε. Το αυτοκινούμενο σε ορισμένα σημεία όπως το ταβάνι έχει πολύ λεπτά σποτάκια και δεν χωρούσε τίποτα από αυτά που υπήρχαν στο εμπόριο. Ακόμη, σε ορισμένα σημεία της εγκατάστασης δεν υπήρχε καλώδιο συνεχούς ρεύματος (κόκκινο-μαύρο), αλλά διπλό καφέ και φοβήθηκα ότι αν το αυτοκινούμενο έπαιρνε ρεύμα από 220V (την εξωτερική πρίζα), θα μου έδινε στο κύκλωμα του φωτισμού εναλλασσόμενο 12V, οπότε τα led δεν θα άναβαν (θέλουν DC) .

Έπρεπε λοιπόν να κάνω μια πατέντα.

 

 

 Αγόρασα λάμπες που είχαν μέσα led θερμού φωτισμού με κύκλωμα ανόρθωσης ώστε να μπαίνουν κατευθείαν τόσο σε κυκλώματα εναλλασσόμενου, όσο και συνεχούς (DC)

 

 

 

 

  

και τις έσπασα προσεκτικά ώστε να μου μείνουν μόνο το γυαλί και το κύκλωμα με τα led.

 

 

 

 

 

 

Στη συνέχεια πήρα τις βάσεις από τα φωτιστικά που είχε και τις μετέτρεψα έτσι ώστε να χωρέσει μέσα το κύκλωμα με τα led και από πάνω έβαλα το γυαλί.

 

 

 

 

 

 

 

 

Το φως που έχουμε τώρα στο αυτοκινούμενο είναι ελαφρός κίτρινο αλλά όπως αποδείχτηκε είναι καλύτερα έτσι αφού το χρώμα αυτό είναι απωθητικό για τα έντομα. Ακόμη, υπάρχει μεγάλη διαφορά στη θερμότητα που εκπέμπουν και οι νύχτες το καλοκαίρι είναι πιο δροσερές.

 

Κανονικά τώρα δεν θα χρειαστεί να αλλάξω ποτέ λάμπες αφού πρακτικά δεν έχουν διάρκεια ζωής. 

Για όλη την μετατροπή ξόδεψα 100Ε και περίπου μια μέρα με την εγκατάσταση.

 

Τα φωτιστικά εγκατεστημένα

Θερινές διακοπές τέλος (τώρα αρχίζουν οι φθινοπωρινές)!

Θερινές διακοπές τέλος (τώρα αρχίζουν οι φθινοπωρινές)!

 

Αγαπητοί φίλοι του τουρισμού με αυτοκινούμενο τροχόσπιτο να είμαστε όλοι καλά.

Μόλις επιστρέψαμε από ένα ταξίδι 30 ημερών και 2.500 χιλιομέτρων (εντός ελληνικής επικράτειας). Οι εμπειρία ανεπανάληπτη, γεμάτη από όμορφες εικόνες, ήχους και μυρωδιές από τη χώρα που τα έχει όλα .-

Κινούμενοι εκτός οργανωμένων χώρων είχαμε την ευκαιρία να έρθουμε για πρώτη φορά σε επαφή με κομμάτια της κεντρικής και βόρειας Ελλάδας που έχουν ελάχιστες υποδομές για τουρισμό και ως εκ τούτου έχουν μείνει ανέπαφες από τις ορδές των εργολάβων τουρισμού ¨αυτόκλητων μεσσιών της ελληνικής οικονομίας¨.

Το αυτοκινητοτροχοσπιτάκι μας ανταπεξήλθε με αξιοπρέπεια στις απαιτήσεις μας παρουσιάζοντας μόνο μία βλάβη στο ψυγείο, η οποία μας έβγαλε για δύο μέρες από το trip, αλλά γρήγορα ξαναμπήκαμε με μεγαλύτερη όρεξη.

 

Σύντομα θα σας έχω άρθρα για:

• Εγκατάσταση φωτοβολταϊκών 80W.
• Εγκατάσταση Inverter 12-220V
• Αλλαγή συμβατικών φωτιστικών με led.
• Εγκατάσταση κάδου απορριμμάτων σε ντουλάπι κάτω από νιπτήρα.

 

Από τις ευχάριστες εκπλήξεις της επιστροφής ήταν και η πολύ μεγάλη ανταπόκριση που έχει το blog σε εσάς, με τα mail που έχετε στείλει και έχω ανεβάσει ως σχόλια. Αυτά που δεν ανεβάζω έχουν προσωπικό χαρακτήρα.